دسترسی به عدالت، فراتر از صرفِ بهبود دسترسی مردم به دادگاه‌ها از طریق تضمین برخورداری از وکیل است. دسترسی به عدالت به معنای توانایی افراد برای پیگیری و دستیابی به راهکارهای جبرانی از طریق نهادهای رسمیِ دارای سازوکارهای قضایی، و در انطباق با استانداردهای حقوق بشر است. در شرایطی که شهروندان — به‌ویژه گروه‌های به حاشیه رانده‌شده — از نظام قضایی هراس دارند، آن را بیگانه‌ساز می‌دانند و به آن دسترسی ندارند، دسترسی به عدالت محقق نشده است؛ همچنین در مواردی که نظام قضایی از نظر مالی غیرقابل‌دسترسی است، افراد فاقد وکیل هستند، از حقوق خود آگاهی ندارند و یا نظام قضایی ضعیف است نیز دسترسی به عدالت وجود ندارد. دسترسی به عدالت شامل مواردی همچون حمایت‌های قانونیِ هنجاری، آگاهی حقوقی، معاضدت و مشاوره حقوقی، اجرای قانون و نظارت جامعه مدنی می‌شود. دسترسی به عدالت از صلح پایدار پشتیبانی می‌کند، زیرا برای حل‌وفصل مناقشات شخصی و سیاسی، جایگزینی جذاب‌تر از خشونت در اختیار افراد قرار می‌دهد.